در آستانه روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام در ۱۰ اکتبر هم‌چنان شاهد تداوم اعدامها در زندانهای سراسر میهنمان می‌باشیم و رژیم آخوندی کماکان رکورد دار اعدام در جهان می باشد.
آخوندهای ضدبشر در تمام طول حیات ننگین رژیم شان تا به امروز از اعدام به‌عنوان وسیله‌ای برای سرکوب مردم و ایجاد فضای رعب و اختناق بهره‌برداری کرده‌اند. اعدام بیش از ۳۰ هزار زندانی در تابستان ۶۷ که با فتوای خمینی صورت گرفت، به‌خوبی ماهیت خون‌ریز این رژیم را در به‌کار بردن این عمل شنیع، به‌منظور خفه کردن هر گونه صدای قیام و اعتراض نشان می‌دهد. به واقع پدیده اعدام برای این رژیم به‌مثابه یک ضرورت تلقی می‌شود که به اتکاء آن خط سرکوب و خاموش کردن قیامها را در داخل ایران به پیش می‌برد. اعدام زندانیان سیاسی علی صارمی، جعفر کاظمی، محمد حاج آقایی پس از قیام سال ۸۸، مصطفی صالحی از معترضان قیام ۹۶ و نوید افکاری که پس از قیام خونین آبان ۹۸ به‌تازگی به اجرا در آمده، جملگی در همین راستا بوده است.
از این رو تمامی آمران و دست‌اندرکاران قتل‌عام ۶۷ از جمله رئیسی، مقیسه، نیری، پورمحمدی و همه کسانی که نقشی در این جنایتها داشته‌اند، می‌باید مورد حسابرسی و در برابر عدالت قرار گیرند.
قسمتی از پیام جمعی از زندانیان سیاسی زندان گوهردشت کرج به‌مناسبت روز جهانی منع اعدام
اولین بار در سال ۲۰۰۷ و یک سال بعد قطعنامه‌های جهانی برای توقف مجازات اعدام در جهان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسید.
به این ترتیب بود که جهانیان به این آگاهی رسیدند که هیچ حاکم و قدرتی حق سلب گرانبهاترین گوهر وجودی هیچ انسانی را ندارد.
در حالی‌که در ایران تحت ستم و در زنجیر، شاه و شیخ با نفی حق طبیعی حیات، آگاه‌ترین و جان بر کف‌ترین جوانان این مرز و بوم را صرفاً جهت حفظ حکومت ننگین و دیکتاتوری خویش به جوخه‌های تیرباران و طنابهای دار سپردند و کماکان نیز رژیم ضدبشری آخوندی همانند اسلاف خویش از اعدام به‌عنوان ابزار سرکوب اعتراضات و قیامهای بر حق مردم سرزمین‌مان استفاده می‌کند.
رژیم ضدبشری ولایت فقیه که ۲۴ ساعته از وحشت سرنگونی محتومش توسط خلق قهرمان ایران و فرزندان پیشتازش در کانون‌های شورشی زوزه کشان به خود می‌پیچد، از روی استیصال و زبونی و صرفاً جهت ایجاد رعب و وحشت، پهلوان نوید افکاری را که با ایستادگی و صلابتی در خور دیگر قیام‌آفرینان، جامعه جهانی را به حمایت خویش و وساطت به جهت جلوگیری از اعدامش واداشته بود، به طنابهای دار ظلم و شقاوت خویش سپرد تا شاید ترس و سکونی در دل قیام‌آفرینان ایجاد کند، غافل از این‌که در تنها مقاومت سازمان‌یافته این خلق تحت ستم ولی بپا خاسته از خون پاک هر شهید صدها و هزاران رزمندهٔ آزادی برمی‌خیزد.
قسمتی از بیانیه جمعی از زندانیان سیاسی زندان مرکزی کرج به‌مناسبت روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام
به نشان روز ۱۰ اکتبر خود را موظف می‌دانیم که با استوارترین و رساترین فریاد، مخالفت خود را با اعدام و شکنجه اعلام نماییم.
خون‌آشامانی که با تمامیت خواهی در قالب توتالیتریسم رعب و وحشت شکنجه و اعدام را در واقع ضامن بقای خود می‌دانند، با بینش کوری که در قبال رویش ناگزیر جوانه‌ها تا ابد منسوخ و بازنده خواهند بود.
در چهل سال اخیر بیشترین شکنجه‌ها و اعدامها توسط رژیم ضدبشری آخوندی، زشت‌ترین دوران را در تاریخ این وطن به نمایش گذاشته و منصوب کردن یکی از مسئولان درجه اول این جنایت در قالب رئیس قوه قضاییه که با افتخار تام و تمام از عملکرد جنایتکارانه‌اش دفاع می‌کند فقط و فقط به سخره گرفتن بشریت است.
شکنجه و اعدام‌های بین سالهای ۶۰ تا۶۷ و اعدامهای اخیر در زندانهای اصفهان و شیراز و صف انتظار جوانان معترض قیامهای اخیر به جنایات و خیانتهای این رژیم در زندانهای مختلف ایران برای اجرای حکم اعدام، ما را مصمم به آن می‌کند که در ایران آینده به شکنجه و اعدام فقط یک‌کلام بگوییم «نه»
جمعی از زندانیان سیاسی زندان مرکزی کرج
۱۶ مهر ۱۳۹۹
قسمتی ازبیانیه جمعی از زندانیان سیاسی زندان تهران بزرگ به‌مناسبت روز جهانی علیه مجازات اعدام
ما زندانیان سیاسی زندان تهران بزرگ مجازات اعدام در ایران را محکوم می‌کنیم و خواهان یک ایران بدون اعدام و شکنجه هستیم. چهل سال است که ولایت فقیه با استفاده از چوبه‌های دار و میدانهای تیرباران حاکمیت خود را حفظ کرده است. رژیم آخوندی پس از کشتار ۱۵۰۰ تن از قیام‌آفرینان در خیابانهای شهرهای ایران در آبان ۹۸، دو تن از قیام‌کنندگان شورشی، نوید شورشگر و مصطفی صالحی را به‌دار آویخت. به همین بسنده نکرد و منزل فرزندان یتیم مصطفی صالحی را غارت کرد. البته که این از رژیم قرون‌وسطایی عجیب نیست. چرا که پس از قتل‌عام ۳۰ هزار زندانی سیاسی در سال ۶۷، که یک نسل‌کشی و جنایت علیه بشریت بود، دیگر حرمتی نیست که شکسته نشده و جنایتی بالاتر وجود ندارد.
جنایاتی که با انتصاب جلاد قتل‌عام ۶۷ رئیسی به ریاست قوه قضاییه هم‌چنان ادامه دارد که البته دور نیست که به دادگاههای بین‌المللی سپرده شوند.
ما که خود بسا جنایات رژیم را با پوست و گوشت خود لمس کرده و چشیده‌ایم، خواهان یک ایران آزاد بدون اعدام هستیم و پاسخ را برای رسیدن به یک ایران آزاد و بدون سرکوب و اعدام در آتش می‌دانیم.
پاسخ اعدام آتش است. پاسخ رهایی از این رژیم در ارتش آزادیبخش ملی و کانون‌های شورشی است.
جمعی از زندانیان سیاسی زندان تهران بزرگ
۱۶مهر۹۹